Een verhaal over de familie Van Leiden, over afleiding, verleiding en misleiding.
Vader Jan van Leiden
Moeder Willemijn van Leiden – Ikema
Afke, Vera en Miesje
‘Wat mag het zijn?’ Vroeg de serveerster in de trein?
‘Doe maar een harinkje, met wat wittebrood erbij’, zei Jan.
‘En als hoofdgerecht?’
’Graag hutspot, hebt u dat?’
Jan was altijd een echte Leidenaar gebleven, hoewel hij nu alweer een jaar of zes in Duitsland werkte was hij nooit zijn geboorteplaats vergeten.
Jan zat een beetje te dromen terwijl hij het landschap aan zich voorbij liet glijden; bossen, pittoreske stadjes met vakwerkhuisjes, rode kerken en grauwe burchten, en af en toe zag hij de rivier. Dat water, dacht hij, gaat ook naar mijn geboorteplaats, eigenlijk een leuke gedachte. Was het voor mij ook maar zo makkelijk.
Dat Jan aan die baan gekomen was, was eigenlijk een mirakel. Zonder te solliciteren was hij er zomaar ingerold. En dát in Duitsland, waar alles altijd “gründlich” moest zijn! Goed beschouwd was er geen grotere tegenstelling te bedenken met zijn eigen karakter; voor Jan moest alles altijd zo makkelijk mogelijk zijn. Hij kon er zich meestal wel met een Jantje van Leiden vanaf maken. Maar ja, als je ergens goed in bent, zoals Jan in automatisering, ja dan hebben ze je graag, ook in Duitsland.
Bij het zien van een reclameposter was hij weer helemaal terug in het moment. Ja, hij ging wel naar huis, maar niet rechtstreeks! Hij zou via Friesland reizen waar hij Willemijn ging ontmoeten. Ze hadden elkaar gevonden op zo’n datingsite. Ja, erop uitgaan, een kroeg of vereniging ofzo, enkel om een meisje te vinden, ja dat vond Jan veel te veel gedoe. Jan zat wat te fantaseren hoe het zou zijn om ze in het echt te ontmoeten. Zou ze handig zijn op huishoudelijk gebied? Zou ze een goede baan hebben? Jan vond dat een relatie vooral praktisch moest zijn. Je moet elkaar aanvullen, toch?
Liefde? Ja kom nou, niet zo ingewikkeld doen hoor.
Westergeest, daar was ze geboren, eigenlijk heette het vroeger Bonte Hond, maar ze stond niet bekend als de bonte hond hoor, nee, ze was een voorbeeldig meisje, altijd tiptop gekleed en heel beleefd. Alleen jammer dat ze al zo vaak in de steek was gelaten door de jongens van het dorp. Zelfs het uitgaansleven in de grote stad bracht haar geen blijvende verkering.
Dáár werd ze in elk geval wel Willemijn genoemd. Thuis noemden ze haar Mijntje. En waarom? Ze hád toch een mooie naam? Zou het te maken hebben met haar karakter? Ze had wel een voorkeur voor mooie dingen, liefst volgens de laatste mode. En als een jongen uit Leeuwarden dan vroeg: waar kom je vandaan? Dan was steevast zijn reactie: jaja, je hébt ook een westerse geest.
En het was niet de eerste keer dat er een jongen vreselijk moest lachen: Mijntje IKema, met de nadruk op mijn en ik… Ze had het er best moeilijk mee, maar ze mocht toch ook wel eens wat?
Helemaal met de trein naar Leeuwarden, en dan een taxi, ja zo’n gehucht vind je zelf niet. Had ze niet beter naar Leiden kunnen komen, was veel makkelijker geweest. Maar ja, je moet wat als je een vriendin wilt. Jan vond het eigenlijk een beetje spannend worden, dit was hij helemaal niet gewend.
Het viel mee. Ze hadden alles best voor elkaar. Net huisje, mooi tuintje. En ja hoor, daar kwam ze al naar buiten, nieuwsgierig als altijd had ze voor het raam zitten kijken, al meer dan een uur.
‘De taxi kon het ook niet vinden,’ zei Jan. ‘Maar je bent er nu toch?’
‘Lekkere koffie. Je ziet er leuker uit dan op je profielfoto’.
‘Goeie reis gehad?’
‘Ja hoor, altijd weer een rot end in die trein, maar ja, dan kun je nadenken hé. Ik probeer de dingen altijd zo efficiënt mogelijk te doen, dat levert me het meeste op.’
‘Dáár zijn we op gematcht!’ Riep Mijntje. ‘Geweldig! Joh, wij gaan het samen leuk hebben!’
Jan zag hier wel kansen liggen. Hij zag wel dat ze nogal van luxe hield, maar wat geeft dat, als ze het leven voor hem maar aangenaam maken kon.
Het was een uitbundig feest geworden. De Friezen hadden hun ogen uitgekeken. Eindelijk had hun dochter een goeie vent aan de haak geslagen. Ze zagen wel dat hij weinig initiatief toonde, maar daarin vulde Mijntje hem ruimschoots aan. Eén ding had hij wel: hij wist alles makkelijker te maken, ook voor Mijntje. En dat stemde haar ouders gerust. Met zijn goede baan hadden ze het samen goed! En dan nog die meevaller dat hij nu vanuit huis ging werken, lekker in hun mooie huis in Leiden, was ook wel oké. Liever hadden ze gezien dat ze naar Friesland kwamen, maar dat was voor Jan een brug te ver; ook nog Fries gaan leren? Nee hoor, dat was te veel voor hem.
Ze keken hun ogen uit; alles ging automatisch; je hoefde maar wat te roepen en de gordijnen gingen open, of de tv ging aan. Alles voor het gemak; en Mijntje trots op alle snufjes!Ja, ze waren een prima match!
‘Kun je daar nou niks op verzinnen?’ Kreunde Jan half slapend. De baby lag alwéér te huilen, en het was nog maar drie uur! Hij deed zo geen oog dicht!
Mijntje was er eigenlijk nog niet aan toe geweest, maar ja, nu het toch zover was, vond ze dat kleine meisje toch wel héél erg lief. Alleen jammer van haar uitgerekte buik. Maar ja, ze was nu tóch getrouwd. En Jan had haar verzekerd: ik zal altijd voor je zorgen. Eigenlijk was het andersom, maar ja, érgens moest het geld vandaan komen.
Afke was eigenlijk niet gepland, maar tóch welkom hoor! En Jan had een automatisch soort babyfoon gemaakt waar alles op werd bijgehouden: slaaptijd, huilen, drinken, hij kon zelfs aangeven wanneer en hoeveel ze moest krijgen met een digitale weegschaal met geheugen en een groeiprogramma.
Samen zouden ze zich er wel doorheen slaan; door het ouderschap. En wat fijn dat Jan altijd thuis was! Kon ze lekker de deur uit als ze dat wilde. Moest Afke natuurlijk wél verzorgd zijn, maar dat was geen probleem.
Pake en Beppe, zo wilden ze genoemd worden terwijl ze over het wiegje gebogen hun tweede kleinkind bewonderden. Voor Vera hadden ze een hele nieuwe babykamer ingericht; ook nu weer alles digitaal gemonitord natuurlijk. Pake was vol bewondering voor de techniek en Beppe voor de kleine. Ach, wat lijkt ze op haar moeder! Je bent wel trots zeker Mijn?! Maar goed dat haar moeder geen gedachten kon lezen.
Toen ook Miesje werd geboren was het wel welletjes. Het gezin was compleet. Mijntje had haar handen vol aan het grote gezin. En diep van binnen kreeg ze last van een soort zelfmedelijden. Ze leefde eigenlijk helemaal voor anderen. Kwam ze dan nooit meer eens aan zichzelf toe? Gelukkig zorgde Jan ervoor dat de boodschappen, levensmiddelen, luiers, een bloemetje en af en toe iets leuks voor haar, altijd op tijd bezorgd werden met zijn thuisbevoorradingsprogramma. Kon ze héél af en toe nog wel eens de deur uit.
De meiden groeiden op en ontwikkelden zich voorspoedig. Op school ging het prima. De Juf was steeds weer opgetogen als er weer een Van Leidentje in de klas kwam.
Ze konden alle drie goed leren. Wel was het op de BSO vaak onrustig. Er was nogal eens ruzie als Vera of Miesje weer eens speelgoed afpakte van een ander kind. Thuis waren ze gewend dat ze allemaal hun eigen speelgoed hadden. Delen was moeilijk.
Gelukkig waren de drie meiden zes handen op één buik.
Ondanks een beetje een ‘ieder voor zich-achtig’ karakter konden ze het buitengewoon goed met elkaar vinden. Ze hingen als het ware aan elkaar, ze hadden elkaar vaak nodig. Maar of ze elkaar ook uit eigen beweging hielpen? In elk geval konden ze absoluut niet zonder elkaar!
De moraal van dit verhaal:
Jan staat voor gemakzucht,
Mijntje voor zelfzucht,
Afke voor afleiding,
Vera voor verleiding en
Miesje voor misleiding.
Wanneer gemak en ik-gerichtheid je leven beheersen, zoek je afleiding. Oké dat kan, maar afleiding is meestal tijdverspilling, vaak na een hele avond voor de tv hangen zeg je na afloop tegen jezelf: nou én? Wat ben ik nu wijzer geworden? En lege tijd wordt áltijd opgevuld, maar meestal niet met wat het beste voor je is…
De meeste tv-programma’s worden regelmatig onderbroken door reclame. Bij de afleiding hoort de vérleiding. Wanneer je dit of dat niet hebt, kún je niet gelukkig zijn!
Zie je ze voor je? Jan en Mijntje, samen op de bank voor de tv?
En Miesje dan? Ja nou! Kijk maar uit!
Wanneer je verslaafd bent aan afleiding, en de wereld doet zijn bést om je 24/7 af te leiden, dan word je vatbaar voor vérleiding en wil je steeds méér. Dan verlies je zicht op wie je bent en word je vreselijk ontevreden. En wat je meestal níet door hebt: je wordt misleid waar je bij staat om dingen te doen die helemaal niet goed voor je zijn en waar je later spijt van krijgt! Of het nu gaat om onverantwoorde en onnodige aankopen of een slippertje; het is altijd schadelijk, voor je portemonnee of voor je relatie…
En dit gaat alleen nog maar over ons dagelijks leven, ons tijdelijk aards bestaan.
Maar wat als we ons door gemakzucht of aardsgerichtheid laten afleiden van onze roeping, namelijk een herstelde relatie met onze Schepper?
Wat als we ons laten verleiden door de dingen van deze wereld? Is vriendschap met de wereld(se dingen) niet vijandschap met God?
(Jacobus 4:4)
Laat u niet misleiden lieve mensen! Jezus kwam in deze godvergeten wereld om ons iets oneindig veel mooiers te laten zien!! Liefde, échte liefde! Echte liefde gaat uit naar de ander, is vrij van egoïsme en hebzucht, komt in actie voor de ander! Hij had het voor ons over om de donkerste weg te gaan zodat wij weer licht zouden zien!
Dat licht bestaat uit verlossing van gemakzucht, zelfzucht en verder alles waar we om zuchten! Jezus brengt ons naar een plaats van volmaaktheid, níets meer te wensen! Volmaakt geluk mét Hem!
Hoe concreet is dit allemaal?
Nou, op dít moment is Hij bezig voor ons een permanente woning in te richten!
En als hij daarmee klaar is? Dan haalt Hij ons op en gaan we naar HET feest!! Dansen op het gouden plein en er is een oneindig buffet!
Ook zo’n verlangen naar de ontmoeting met Hem? Onze Redder, Verlosser en Heiland?
Laat je je dán nog afleiden, verleiden of misleiden? LEVENSGEVAARLIJK!! NIET DOEN!!