Inhoud

Vooraf dit     
1  Welvaart      
2  Armoede      
3  Dreiging       
4  Afvaart      
5  Aanslag
6 Verwachting
7 En jij?


Vooraf dit

De ondergang van de Paradiso is een fictief verhaal dat de verhoudingen tussen tijdelijke aardse rijkdom en welvaart, en werkelijke, blijvende rijkdom tekent en scherp stelt. Het moedigt de lezer aan, uiteindelijk de ultieme afweging te maken tussen tijdelijke en blijvende rijkdom. De verborgen boodschap is: welke kracht er is in het leven met God, maar ook wie Hij werkelijk wil zijn voor jou, ook wanneer vervolging en onderdrukking komen. Juist dán is het van levensbelang om aan de belofte van Gods uiteindelijke redding vast te houden. Beloften en waarschuwingen wisselen elkaar af. En tenslotte de vervulling van al Gods beloften….
Mijn verlangen is dat u, dat jij lieve lezer, niet zult verdwalen in de jungle van welvaart, rijkdom, status en werelds plezier. Deze dingen zijn kwetsbaar, tijdelijk en meestal niet zonder teleurstelling en zeker niet zonder kostenplaatje! Er is een rijkdom, gratis te verkrijgen nog wel, een zekerheid van een goede afloop met oneindige vreugde en blijdschap. En die ligt in de herstelde relatie met onze Schepper. Hij houdt van je met een soort liefde die in de wereld zonder God niet voorkomt; onbaatzuchtige liefde, liefde die alles voor jou over heeft, zelfs Zijn eigen leven!

Wanneer de situatie hopeloos lijkt is er hoop. Wanneer er alleen maar haat lijkt te zijn is er die liefde, Zijn liefde!
Hij wil je redden van de ondergang. De onvermijdelijke ondergang die hebzucht, kwaad en haat over de wereld gaan brengen. Misschien wel héél binnenkort. Aarzel dan niet; kies voor blijvend geluk met Jezus, jouw mens geworden Schepper en Redder

Dit verhaal wil je op die weg en de keuzes die voor je liggen verder helpen al was het misschien maar een heel klein stukje. Uiteindelijk is het de Here God Zelf die dingen al of niet gebruikt. Wanneer wij in ons gebed onze hand ophouden zal Hij die ongetwijfeld overvloedig vullen. Dat bid ik u, jou toe, lieve lezer. En mocht er behoefte bestaan om mij vragen te stellen of van jouw kant dingen te delen, dan sta ik daar graag voor open. Je kunt me bereiken op hvl-pz@outlook.com.

Hannes Douwe Schipper


De ondergang van de Paradiso

1   Welvaart

Het was een prachtige dag in het voorjaar van 2029.
Het schip lag te glimmen in de zon, hoog boven het scheepswerfterrein waar ze geschapen was. Onwaarschijnlijk veel intelligentie, creativiteit, ervaring en vakmanschap en talloze innovatieve materialen en technieken waren gebundeld in dit resultaat; een prachtig majestueus zeekasteel, ongekend in luxe en van immense afmetingen.  Bemanning en passagiers zouden er vele jaren door gedragen kunnen worden op alle wereldzeeën.

De tewaterlating was geslaagd. ‘Paradiso, ik wens u behouden vaart!’, zo had het geklonken. Na deze woorden kon het personeel van de werf eindelijk met vakantie.                                                                   
Het paradepaardje van de werf, want dat wás het prachtige schip zéker, zat vól met moderne techniek! De nieuwste snufjes waren hier aan boord toegepast; en álles functioneerde perfect! Een glorieus staaltje creativiteit, schoonheid en functionaliteit; dát was de Paradiso!

Het was een lange strijd geweest tussen de klimaatlobby en de toeristenbond. Die had haar eigen rederij opgericht, maar werd vanaf het eerste begin tegengewerkt door de klimaatlobby. Hoewel het schip volledig voorzien was van de modernste techniek om zonder enige uitstoot te functioneren, waren de bezwaren vooral gericht op de in hun ogen decadente wereld waarvan dit schip een exponent was. De ongelijkheid die door dit schip zichtbaar werd gemaakt was onaanvaardbaar.
Voorbijgegaan werd aan het feit dat drie jaar lang ruim drieduizend ontwerpers, technici en scheepsbouw arbeiders er een heel goede boterham aan hadden verdiend waardoor de sociale cohesie en het welvaartspeil in de regio een flinke boost hadden gekregen. Uiteindelijk had de rechter uitspraak gedaan en in zijn afweging prevaleerde het recht op vrije tijd boven solidariteit met minder bedeelden. En hoe die vrije tijd dan werd besteed, daarin was men vrij.

Maar ja, ogenschijnlijke vrijheid is niet altijd échte vrijheid. Het grote publiek had niet door dat de macht van de investeerders de toekomstige ‘passagiers’ in een houdgreep hield omdat de meesten van hen chantabel waren. Niet allemaal gelukkig; er waren er die om andere redenen een ticket hadden geboekt voor een exotische reis door de Caraïben, de Mediterranée of de Noorse wateren en fjorden. Er bleef echter een luchtje aan kleven van het grote geld dat de wet naar zijn hand zet, want de uitspraak van de rechter was niet te rijmen met de praktijk van de laatste jaren waarin het aantal vakantiedagen systematisch was verminderd met als argument de krapte op de arbeidsmarkt en het onduidelijke parool van vrijheid in gebondenheid.


Na veel reclame en aandacht voor het zojuist in de vaart gebrachte superschip is het nu dan eindelijk zo ver. Het is vroeg in de morgen van een winderige herfstdag. Boombladeren in alle kleuren wervelen rond de gebouwen van de gloednieuwe terminal die speciaal werd gebouwd om de Paradiso te ontvangen. De vlaggen in de lange rij masten langs de kade staan strak en klapperen luid. Onstabiele weersomstandigheden, buien, harde wind en een nog somberder weersvooruitzicht beheersen het eerste daglicht van deze donkere novemberdag, maar dat deert het publiek niet, dat trotseert het barre weer voor het hoogtepunt van de dag: de Paradiso wordt aan de kade verwacht. Drommen belangstellenden, gehuld in plastic regenkleding, turen in de vochtige verte. Fotografen op keukentrapjes en verslaggevers met lange stokken, met daarop grote wollige microfoons staan te popelen op de kade. Niet slechts om het drijvende wereldwonder te zien arriveren, maar vooral vanwege het vooruitzicht op de open dag die beloofd werd aan de eerste duizend bezoekers!

Boven het loeien van de wind en het gekletter van de regen op de talloze paraplu’s klinkt het lang gerekte, doordringend zware, ver dragende geluid van een scheepshoorn. Nekken rekken zich uit. Betraande ogen prikken in de halfduistere verte. Daar, verder weg dan waar de havendammen eindigden in het niets, daar komt het geluid vandaan! Elk ogenblik kan er nu beweging komen in de grijze verte. Vol verwachting stampt de nieuwsgierige menigte de voeten warm en verdringt zich op de kade.

En dan, opeens, is daar die wazige witte vlek in de grijze wereld. Ongelofelijk, buiten elke proportie, nadert het steeds groter wordende kolossale witte gevaarte langzaam en statig de terminal. Begeleid door wel zes elektrische sleepboten wordt het gloednieuwe zeekasteel, ondanks de harde wind, beheerst aan de kade afgemeerd. Matrozen laten de zware trossen vanaf het dek omlaag en deze worden aangepakt door een klein legertje ‘vast makers’ die de trossen om de bolders op de kaderand leggen. Andere matrozen laten de gangway zakken. Nee, geen gewone loopbrug, maar een luxe brede brug, waarover zowel personen als, uitsluitend elektrische, voertuigen het schip op en af kunnen gaan.               

Op het dakterras van de terminaal zet een groot blaasorkest een serenade in om de Paradiso te verwelkomen.
Het lijkt wel onweer, zoveel flitsen van alle fotografen op de kade. Verslaggevers verdringen zich in de richting van de loopbrug die de toegang tot het schip vormt.

In de opening bovenaan de loopbrug verschijnt de kapitein, die na een korte toespraak de verzamelde pers uitnodigt om als eerste het schip te betreden. Vol ongeduld schuift de menigte richting de toegang tot dit achtste of negende wereldwonder, in de hoop bij de eerste duizend bezoekers te horen. Eenmaal binnen wordt het publiek naar een van de grote auditoria begeleid waar vertegenwoordigers van de rederij een informatieve show geven met veel beeld en geluid over de historie van de wording van dit unieke project, van de eerste plannen voor de bouw tot aan doop en proefvaart van de Paradiso. Het publiek is ademloos, tot het na afloop uitbarst in een daverende staande ovatie.

Tijdens de rondleiding die volgt valt men letterlijk van de ene verbazing in de andere; wát een luxe, wát een onmetelijk groot schip. Je vergeet dat je je op een schip bevindt.
Luxe aankleding, een gigantisch atrium, tientallen theaters en bioscopen, winkelgalerijen, zwembaden, meer dan zesduizend luxe appartementen. Nee, de tijd van de hutten is voorbij. Een compleet ziekenhuis met alle denkbare faciliteiten, kortom, een complete drijvende stad is de Paradiso. O ja, en het compleet overdekte tropische bos op het promenadedek, bedoeld om alle co2 van de passagiers te compenseren, is een primeur. Vandaar ook de naam van het schip.

De entourage is die van een middelgrote stad in een welvarend land, maar dan zonder vuil op straat en zonder daklozen. Elektrische voertuigen rijden af en aan door de brede gangen, die op overdekte binnenwegen lijken, om personen en goederen naar de gewenste locatie te vervoeren. Buiten aan de zijkant van het schip bevinden zich glazen liften die zich op en neer bewegen tussen de zevenentwintig dekken, zoals verdiepingen op een schip genoemd worden. Een sensatie om zo naar boven te gaan, hoewel sommigen liever de luxe liften binnen gebruiken, je snapt wel waarom.

Voor wie er met kleding op gerekend heeft is een sprong in het tropische zwembad via de honderdvijftig meter lange buisglijbaan die middag gratis. Storm en regen buiten zijn snel vergeten in een van de vijf-sterrenrestaurants, totdat in een oogwenk de dag omgevlogen is en een stem vanuit de omroepinstallatie het publiek attendeert op het einde van het vermaak.

Verslaggevers vertrekken met materiaal voor primeurs, bezoekers hadden het uitje van hun leven en velen van hen boeken een cruise, liefst met de Paradiso, maar anders met een schip van een andere rederij, al waren andere schepen niet vergelijkbaar met de Paradiso.


2   Armoede

Moeder ligt nu al zeven maanden op bed. Haar ziekte is chronisch geworden. Timo en Joshua, haar jongens zijn creatief geweest in het vinden en verzamelen van eten. Sinds de bijstand is afgeschaft is het voor een weduwe met twee zoons een echte strijd om het bestaan. Gelukkig heeft Timo zijn baantje mogen behouden, dankzij een heel vriendelijke baas, die enige betrokkenheid toonde met zijn thuissituatie. Joshua is van school gestuurd. De directeur heeft hem persoonlijk verteld waarom. Nee, hij spijbelde niet en haalde goede cijfers, maar wat écht niet kon, was dat hij vrijmoedig spreekt over zijn geloof in een Joodse rabbi, zelfs al is hij zelf geen Jood. En wat letterlijk de deur dicht deed, was dat Joshua verkondigde dat binnen een jaar de hele wereld kennis zal maken met deze Messias. Joshua is ervan overtuigd dat, gezien wat hij erover gelezen heeft in de Bijbel, dit binnenkort zal plaatsvinden. De directeur heeft Joshua te verstaan gegeven dat dit soort complottheorieën gevaarlijk zijn voor de rust en het studieklimaat op school en dat er dien ten gevolge voor hem geen plaats meer is op deze opleiding.

Hoewel moeder lijdt onder verschrikkelijke pijnen, klaagt ze nooit. Haar God laat haar nooit en never in de steek, zo zegt ze dat wanneer er een enkele keer bezoek is. Meestal is zo’n bezoekje van korte duur. De mensen weten zich geen houding te geven tegenover iemand met zulke wereldvreemde uitspraken. Dat geloof is toch iets van domme mensen uit een ver verleden? Religie bestaat nog wel, jazéker! Iedereen belijdt hetzelfde geloof, waarvan de nieuwe paus de inspirator is, gesteund door de pas opgerichte Religieuze Wereldraad, de nieuwste tak van de Verenigde Naties. En ja, zoals altijd, zijn er ook nu dissidenten die menen een absolute waarheid te kennen en te omarmen. Maar waarheid is relatief, iedereen heeft zijn eigen waarheid, toch? Ja, er is wel één overkoepelende waarheid, en die wordt door de Religieuze Wereldraad verkondigd en bewaakt.

Het is nog vroeg in de morgen. Het daglicht laat nog op zich wachten doordat donkere wolken hun tranen de vrije loop laten. Een paraplu biedt geen bescherming door de harde wind. Joshua is voor dag en dauw opgestaan en loopt door de nauwe straten van de armenwijk, zoals het stadsdeel in de volksmond wordt genoemd, waar hij woont. Om de hoek klettert de regen in zijn gezicht, maar dat deert hem niet. Met een lenige zwaai klimt hij over het hek achter de supermarkt. Daar staan de containers met gebruikte verpakking. Daartussen vindt hij een brood, een verlepte krop sla en warempel nog een pakje broodbeleg. De container met zuivel puilt uit. Joshua vult zijn tas met zijn buit en verdwijnt in de regensluier. Thuisgekomen hangt hij zijn natte regenjas achter buiten onder het afdak en maakt twee ontbijtjes. Met een vol dienblad sluipt hij de trap op en kijkt door de kier van de slaapkamerdeur waar moeder hem goedemorgen fluistert. Ze heeft hem horen aankomen op de krakende trap. Gezellig samen ontbijten. Daar geniet ze, ondanks haar pijnlijke lichaam, nog altijd van. Er vooral ook van het gezelschap van haar zorgzame zoon die het toch maar weer voor elkaar heeft om een lekker ontbijtje voor zijn moeder te versieren.
Timo is al een uur geleden de deur uitgegaan. Hij ontbijt op zijn werk. Dat scheelt.

Timo haalt koffie bij de automaat in de kantine.
‘Hé, goeiemorgen!’
Timo draait zich om en kijkt in het vriendelijke gezicht van de receptioniste.
‘Ook goeiemorgen, wat een weer vanmorgen hé. Het vel waait van je gezicht’. Ze schiet in de lach; ze zag het voor zich.
‘Hoe is het met je moeder, ze is toch al heel lang ziek?’
‘Lichamelijk niet best, maar mentaal is ze ijzersterk. Haar geloof, hé.’

‘Hoezo? Is ze… ook Christen?’ fluistert ze.
‘Jij ook? Ja je moet voorzichtig zijn tegenwoordig. Als je niet meegaat met de meute ben je meteen een gevaar voor de samenleving. Over inclusie gesproken. Iedereen hoort erbij, behalve Joden en Christenen.’

‘Vertel mij wat. Vorige week is en nog een bevriend echtpaar van hun bed gelicht door de gedachtenpolitie. Een buurvrouw heeft ze zien vertrekken bij ons. We hebben elke vrijdagavond Bijbelstudie onder het mom van een dansclubje. We dansen ook echt, maar dan op lofliederen en om de Sjabbat in te luiden. Schijnbaar heeft ze iets opgevangen dat het wel bijzondere dansmuziek is bij ons,’ vertelt ze op gedempte toon.

‘Ahum’ Een luide kuch achter Timo waarschuwt hem dat de directeur achter hem staat. Timo wordt bleek, verontschuldigt zich en haast zich naar zijn desk.
‘Jij dus ook?’ vraagt de directeur aan de receptioniste.
‘Hebt u iets verstaan?’
‘Dan zijn we chantabel voor elkaar,’ zegt de directeur zachtjes, ‘ik ben Joods, maar heb dat nooit in mijn paspoort laten zetten. Zo kan ik me nog nuttig maken. Onze Messias moet maar gauw komen. Het is hier niet meer uit te houden zo. Weet je, ik héb toch iets ontdekt! Je gelooft het niet, maar ik geloof dat jullie Messias en de onze precies dezelfde is! Als je onbevooroordeeld het verhaal van Jeshua leest naast Jesaja 53 en Psalm 22, dan is een en een twee, het gaat over een en dezelfde Messias. Daar ben ik wel van overtuigd geraakt.  En Hosea zegt dat na twee dagen, en ik denk dat hij profetische dagen bedoelt, van duizend jaar, dan komt Hij terug. En dat is nu ongeveer! En het wordt ook hoog tijd, want de wereld holt met een sneltreinvaart de afgrond in.’


3  Dreiging

Ergens anders in de armenwijk is ook een geheime bijeenkomst, maar een heel andere. Donkere figuren sluipen door een brandgang achter een rij huizen die leeg staat om gesloopt te worden. Dit gebeurt maar niet, omdat sommige huizen gekraakt worden door daklozen. Uiteindelijk moet iedereen eruit, maar sloopbedrijven hebben het zo druk sinds de gemeenteraad heeft besloten de verpauperde wijk nieuw leven in te blazen door rigoureus alle oude bebouwing te slopen.

Een voor een slagen ze erin ongezien het derde huis van het rijtje binnen te gaan. De ramen zijn zorgvuldig afgeplakt met ouden kranten, van de staatspers natuurlijk, je zou eens argwaan wekken. Binnen doet iedereen zijn gezichtsbedekking af en komt de fles op tafel. Naast de fles een aantal vuurwapens die verdeeld worden onder de dertien aanwezigen. Er wordt zacht gesproken. Je weet nooit wie er in de naastgelegen huizen bivakkeren. Er worden plannen gemaakt. De digitale kraak heeft genoeg opgeleverd. Er kunnen dertien tickets van worden gekocht en er is nog geld over om meer wapens en de nodige stoorzenders om de veiligheidsinstallaties uit te schakelen aan te schaffen. ‘Er is niet veel tijd meer, volgende week sluit de inschrijving. Wie heeft al gereserveerd?’ Acht handen gaan omhoog. ‘Dan missen er nog drie. Jullie gaan met zijn drieën die walradar storen en wij zullen aan boord zijn om de decadente wereld eens in de spiegel te laten kijken. Hoezee!’

‘Hoezee,’ klinkt het gedempt uit dertien monden.


4   Afvaart

Het is een drukte van belang op de terminal bij het inschepen. Touringcars rijden af en aan om de ruim tienduizend (!) passagiers bij de Paradiso af te leveren. Ja, de Paradiso is het eerste schip dat de magische capaciteitsgrens van tienduizend passagiers heeft overschreden, overigens is de bemanning van ruim tweeduizend koppen veel kleiner dan tot nu toe gebruikelijk. Dit is mogelijk door de verregaande automatisering aan boord, die overigens later toch een zwakke plek zal blijken te hebben.

Inmiddels is de eerste groene lentewaas in de natuur verschenen; een verademing na de strenge winter die het openbare leven de afgelopen maanden flink heeft gehinderd. Klimaatverandering is inmiddels een achterhaald begrip en men begint zich zorgen te maken of men niet te veel is doorgeschoten in het klimaat narratief. Deze ontwikkeling is iets van de laatste jaren. Het ontwerp van de Paradiso stamt van eerder datum. Zo lijkt het hele concept bij de proefvaart al achterhaald. Maar ach, kwaad kan het ook niet, een uitstootvrij schip.  Maar aan boord is het gelukkig altijd zomer door de subtropische atmosfeer op de Paradiso. Het klimaat aan boord wordt zelfs zódanig gecontroleerd dat, zelfs wanneer de tropische wateren aangedaan worden, het nooit onaangenaam warm zal worden. Alweer zo’n staaltje moderne techniek, en hoewel recent achterhaald, volledig uitstootvrij!

De logistiek op de terminal en op de kade is verbluffend efficiënt. Een tweede brug is vanaf het schip uitgelegd en aan boord is eenrichtingsverkeer van toepassing. Af en aan rijden elektrische voertuigen met passagiers en bagage; de ene brug op, de andere weer af. Eenmaal aan boord worden de passagiers door middel van een ingenieus bewegwijzeringssysteem naar de betreffende suite geleid. Glazen liften dansen als op de maat van een wals in slow motion op en neer langs de buitenzijden van het megaschip.

Een lange stoot van de scheepshoorn galmt over de terminal, over de haven en over de stad. Even later verwijdert de Paradiso zich langzaam en statig van de kade waarop vrienden en familie de opvarenden uitzwaaien. De zes elektrische sleepboten zijn ook weer van de partij om de riskante manoeuvre van het op de rivier brengen van de kolos richting open zee veilig te doen verlopen. Eenmaal slaags worden de sleeptrossen losgegooid en zet de Paradiso koers naar de Noorse fjorden voor haar maiden trip. Onbezorgd en onwetend van het verloop van deze reis doet men zich tegoed aan de luxe.


5  Aanslag

Het eerste deel van dezelfde Noord-Atlantische scheepvaartroute die de Titanic 117 jaar geleden nam ligt er zonnig bij. Een azuurblauwe kalme oceaan.

De drone-opnames van de YouTube video brengen je in de waan dat het tafereel zich afspeelt in de Mediterranée. Geen ijsberg te bekennen. Of toch? IJsbergen bestaan toch niet meer? Wat is dan dat witte massief daar in de verte? De vliegende camera zwaait in de richting van het ‘unidentified sailing object’, zoomt in en warempel! Een gigantisch wit monsterschip doemt op in onmetelijk blauwgroen. De witte bovenbouw met heel veel glas, groene dekken en oranje motorboten naast de brug; reddingsloepen ontbreken, onnodig, gezien de hedendaagse veiligheidsmaatregelen die onder alle omstandigheden overleven aan boord garanderen. Verder vliegt de camera over pretparken, witte waterdamp blazende blauwe schoorstenen en verder over wat lijkt op een overdekt tropisch regenwoud om vervolgens door te vliegen over een kaarsrecht kielzog van helderwit schuim. De promotiefilm van de Paradiso heeft inmiddels enkele miljoenen likes en hypes gekregen, gaat nog steeds viral en heeft al vele duizenden boekingen opgeleverd. Ja, met de toekomst van de Paradiso zit het wel goed.


Op dek 7 steken twee jonge mannen de gang, nou ja, de overdekte straat, over van suite 7034 naar suite 7047.
Heel onopvallend verlaat even later iemand de deur van suite 7038 om in dezelfde suite te verdwijnen.
Weer even later wordt een groepje mannen in Afrikaanse kledij welkom geheten in suite, jawel, ook in 7047.
Niemand valt iets op.

Met het nodige gereedschap bij zich begeven enkele monteurs van de technische dienst zich via een van de aan stuurboord gelegen buitenliften vanaf dek 7 naar het brugdek.

Op dek 14 aan bakboord wijst een jongen naar buiten en trekt zijn moeder aan haar arm.
‘Mam, moet je kijken wat een rare kleren hebben die mannen aan.’
‘Zie jij mannen in de zee jongen?’
‘Nee, hier vlakbij, buiten aan het schip, kijk dan!’
‘k ‘Zie niks hoor.’
‘Nee, ze zijn weg. Ze gingen omhoog, écht waar mam!’

Op het brugdek, achter een windscherm vinden ze elkaar. De Afrikanen en de onderhoudsploeg. Er wordt met gebarentaal en begrijpende blikken gecommuniceerd.

Op dat moment gaat een snuffelsensor af die is afgesteld op het detecteren van explosieven. Alarmsignalen klinken over het hele schip. Paniek breekt uit. Mensen bonken op de zichzelf sluitende branddeuren. Chique geklede dames rennen met pumps in de hand door de gangen. Kinderen krijsen boven het tumult uit.
Intussen stormen de terroristen de brug op en nemen de stuurlieden onder schot.

Maar dan, opeens, vallen zes van de acht terroristen door de mat, nee, niet door de mand, maar door de mat. Onder de enorme ‘deurmat’ die toegang geeft tot de brug opent zich een luik dat zes van de acht terroristen een dek lager in een stalen cel doet belanden. De twee die nog buiten staan openen het vuur op de roerganger, maar de kogels stuiten af op de rugleuning van zijn gepantserde stoel. In een mum van tijd zijn ze overmeesterd door de drie altijd op de brug aanwezige ‘veiligheidsmatrozen’ die ze zonder pardon het geopende luik inschoppen, met de groeten aan hun collega’s.

Terwijl de kapitein een diepe zucht slaakt van de schrik komen er nog dertien veiligheidsmatrozen de brug op gesneld in reactie op het alarm. De kapitein herwint zijn tegenwoordigheid van geest en geeft order om het alarm meteen uit te schakelen en even later klinkt zijn stem geruststellend door de omroepinstallatie in het hele schip: ‘Zeer gewaardeerde gasten, verzorgend en nautisch personeel, hier spreekt uw kapitein. Zojuist heeft een klein incident plaatsgevonden dat helaas ons altijd waakzame alarmsysteem heeft geactiveerd. Er is geen sprake geweest van gevaar of dreiging. Al onze voorzorgen hebben efficiënt gewerkt. U kunt verder gaan met waar u mee bezig bent. Voor nu wens ik u een prettige voortzetting van deze reis. Einde bericht.’
En zo loopt de beraamde aanslag met een sisser af.

De Paradiso vervolgt haar reis door rustig water tot in de Noorse Oslofjord waar ze voor anker gaat. De passagiers verlustigen zich aan het uitzicht, de betoverende eilandjes met natuur, dorpjes en haventjes met kleine boten, en het uitzicht op de Noorse hoofdstad. De volgende dag zullen ze met een behulp van een aantal veerboten aan land gaan.


6  Verwachting

Muziek van de staatsradio klinkt door de ramen van het voormalige café. Het overstemt de gedempte gesprekken die binnen gevoerd worden onder de aanwezige bezoekers. Bezorgdheid en vastberadenheid hangen in de lucht. Er zijn geruchten dat er buren zijn die argwaan hebben gekregen toen een bevriend gezin werd meegenomen door de gedachtenpolitie. Van dansen komt vooralsnog niet veel deze avond. Er wordt gebeden, zachtjes gezongen, dwars door het radiogeluid heen; in een kring, hand in hand. Jeshua’s aanwezigheid is voelbaar. De blijdschap wint het van de bezorgdheid. Hij is tenslotte Overwinnaar! Er wordt gelezen uit de Openbaring en het gebed: Ja, kom spoedig Heer, gaat als een wave de kring rond.

Dan wordt de muziek onderbroken door een extra bericht: Er worden wereldwijd ongewone weersverschijnselen gemeld. Vreemde wolkenformaties, onverwachte stormen met extreme kracht. De weermodellen van de diverse meteorologische instituten raken compleet in de war en spreken elkaar tegen.

Berichten van over de hele wereld; hetzelfde patroon, gigantische stormen! Ook zijn er diverse aardbevingen, gevolgd door buitengewoon sterke tsunami’s met golven van meer dan veertig meter hoogte, en dat op meerdere plaatsen. Havens worden overspoeld, honderden schepen zijn gezonken, eilanden in de Stille Oceaan, Bangladesh, New York, compleet overspoeld door monstergolven.

Verbijstering in het café, in de stad, in heel het land.
En dan stilte, oorverdovende stilte. Geen internet meer, dan valt de stroom uit. Is dit het einde?

Mensen stromen in paniek de straat op. Wat gebeurt er? Komt het water ook hier? Is er een kernoorlog uitgebroken? Iemand denkt aan zijn noodradio. Verdwijnt naar binnen en na een hele poos zoeken komt hij lijkbleek weer naar buiten.
‘Verschrikkelijk, verschrikkelijk!’ Roept hij terwijl hij met zijn radio in de hand het publiek aanspreekt. ‘In Noorwegen, een schip meegenomen door een tsunami en als een speelgoedbootje op de rotsen gegooid en in drie stukken gebroken! Twaalfduizend mensen, allemaal omgekomen!’
Verbijsterd vraagt iemand zich hardop af wat iedereen denkt: ‘Het zal toch niet? Dat kan de Paradiso toch niet wezen?’ De stilte die volgt wordt opnieuw onderbroken door het ouderwets krakende geluid van een analoge radio. Opnieuw een schokkend bericht: Een aardbeving in Israël. Volgens de laatste berichten 9,4 op de schaal van Richter! Dat komt toch nooit voor? Het schijnt dat er vlakbij Jeruzalem een berg compleet gespleten is! Mensen vallen in zwijm van pure angst.

In de verte klinkt het gebrul van aanzwellende watermassa’s

De mensen die het café verlaten heffen hun hoofd op: ‘Is dit écht?’ Opwinding, vreugde en verlangen maakt zich van hen meester.  Eindelijk! Hij komt om álles te herstellen! Om een rechtvaardige regering te leiden en een einde te maken aan corruptie, onderdrukking, leugens en geweld!


7  En jij?

Waar voel jij je thuis? In de luxe omgeving van de Paradiso? Het paradijs van het lekkere leventje van welvaart in luxe, overvloed en genotzucht? Is jouw leven hier en nu alles waar het voor je om draait?

Of is er meer, ook in jouw leven.

‘Er is meer tussen hemel en aarde’, dat zeggen wel veel mensen, maar dat zegt niets over bij welke groep jij hoort. Voel jij je beter thuis bij de feestgangers op de Paradiso of bij de mensen in dat café? Hoewel zij onderdrukt en vervolgd worden, zijn ze rijker dan met wat de wereld te bieden heeft! Wanneer je, net zoals zij, je leven volledig toevertrouwt aan Jeshua, de Enige die je redden kan uit de ultieme chaos van haat, geweld en vernietiging, is er werkelijk redding uit de onvermijdelijke ondergang.

Mijn advies: Zoek Hem, Hij laat zich vinden door wie Hem zoekt, gegarandeerd!

Geef toe dat je Hem nodig hebt om de verbinding met je Schepper te herstellen. Jeshua is echt de Enige die dat kan. Hij is namelijk de Schepper Zelf die Mens werd om jou te kunnen bereiken.
Hij zoekt jou, Hij houdt van jou. Hij wil zó graag contact met jou!

Dan is er de belofte van de Schepper: Ik ben bij je, alle dagen. Ook die laatste dag van paniek en oordeel die volgt op dit verhaal. En die dag kan zomaar morgen al zijn. De wereld is er rijp voor met alle machtsspelletjes, intriges, onderdrukking en leugens van vandaag. De keuze is aan jou, maar ik zou het wel weten!

De Bijbel beschrijft de terugkomst van Jeshua, die tweeduizend jaar geleden naar de hemel ging om daar voor ons te pleiten bij onze Schepper en voor ons een woonplaats in te richten, ja, écht, er is voor jou een prachtige plek in Zijn Paradijs, het échte Paradijs! Geen luxe drijvende stad, die uiteindelijk maar tijdelijk blijkt te zijn, maar een stad waar alles volmaakt is; geen verdriet, geen pijn, geen rouw, geen klacht en geen nacht, want Hijzelf is daar het licht. Te mooi om waar te zijn? Hij IS Zelf de Waarheid!

Dus samenvattend:

Wanneer Hij terugkomt, is er bij jou, lieve lezer, dan paniek of intense blijdschap?

Nogmaals: De keuze is aan jou!