Een voormalige collega zandschipper uit mijn tijd met de Louise had inmiddels een groot koppelverband. Er moest continu gevaren worden om dit te kunnen exploiteren.
Hiervoor zocht hij een tweede kapitein om de vaartijd te verdelen. Hij had vernomen dat ik werkte in het aflos-circuit en benaderde mij met de vraag of ik bij hem wilde komen varen. Omdat er in mijn vaste baan op de Ina geen gegarandeerd inkomen te geven was, had ik wel interesse.
Op uitnodiging van deze schipper bezochten we de Wilhelmina in Duisburg. We waren het snel eens over de voorwaarden en zo werd ik aangenomen als schipper op de Wilhelmina 1en 2.
Het was intensief werk met het formaat van de combinatie, maar het wende snel. Omdat leeg varen met veel wind ook veel ruimte vraagt werden al snel koproeren in de ‘bak’ (de W 2) geplaatst waardoor bij zijwind het schip beter koers kon houden. Dit maakte het varen met een lege combinatie aanzienlijk makkelijker.
Het was een robuust uitgerust schip met 3000 pk voortstuwing en 700 pk voorin de Wilhelmina 2.
Er werd hoofdzakelijk steenkool vervoerd vanuit de zeehavens, Amsterdam, IJmuiden, Rotterdam, Maasvlakte of Antwerpen, naar het Ruhrgebied, met name het ‘Kohlen insel’ in Duisburg. Maar er werd bij voorbeeld ook graan naar Mannheim gebracht nadat ook de ruimen waren voorzien van nieuwe aluminium luiken.
De eigenaar en ik hadden om het andere weekend vrij en wanneer ik dan het weekend moest varen kwam Annie met onze twee jongste kinderen mee aan boord. Dit waren enorm gezellige dagen, zo met ons toenmalige gezinnetje lekker samen in de stuurhut rondkijken en op zondag ons vermaken in de roef. Soms gingen we erop uit zoals die keer, op een eerste mooie lentedag, dat we naar Düsseldorf reden om daar bovenin de Rheinturm op 170 meter hoogte iets lekkers te gebruiken.
Nadat mijn tweede jaarcontract verstreken was, kon dit niet meer worden verlengd. Dit omdat het vrachtaanbod terug gelopen was van 6 of 7 vrachten per maand naar nog slechts twee of drie. De eigenaar kon dit met gemak wel alleen af. Dit allemaal als gevolg van de kredietcrisis waardoor kolencentrales en staalfabrieken sloten of hun productie sterk verminderden.
Opnieuw was ik dus weer aangewezen op WW. Om actief te blijven ging ik thuis en bij onze dochter in Rotterdam klussen.
En waar dat toe geleid heeft? Het antwoord is te lezen in het volgende bericht: ‘Intermezzo -2-’.
