Defio

In de periode dat Annie en ik beide ZZP-er waren konden we niet sparen voor onze ‘ouwe dag’. Die zag er onzeker uit. We hadden wel vertrouwen dat de God, die al heel ons leven elke dag voor ons zorgde, ook na ons werkzame leven voorziening voor ons zou hebben, maar we waren wel benieuwd op welke manier dat zou gebeuren.

Het jaar 2018 zou het jaar van antwoorden worden.
De eerste werkweek van dat jaar had ik nog geen klusafspraken, en dus ging ik gezellig een weekje mee varen met mijn broer.
Die had zijn schip te koop want hij wilde en wat anders gaan doen.
Al kletsend over het varen, over de mooie en lastige kanten van het varende leven, vertelde hij terloops dat er iemand geïnteresseerd was in zijn schip, maar dat die persoon een kleiner schip had en dat graag wilde inruilen. ‘Dan verkoop ik dat schip maar door aan een starter,’ zei mijn broer.

Bij mij kwam in een flits de gedachte op: Waarom zou ik die starter niet kunnen zijn?

Een idee was geboren.
Thuis gekomen deelde ik mijn idee om weer te gaan varen, een matroos te nemen, die op te leiden en hem het schip te zijner tijd over te doen.
‘Ben je gek! Dan ga ik lekker met je mee. Samen varen is toch véél leuker?’ Was Annies reactie. En zo werden we het eens om ons te gaan oriënteren op schepen, vaargebied, soort vracht, financiering en alles wat er nog meer kwam kijken om deze stap te zetten.
De deal van mijn broer was inmiddels van de baan, dus alles lag open.

We nodigden een makelaar uit om onze wensen en mogelijkheden in kaart te brengen. Deze had een containerschip, de Aruba, in de aanbieding. Het laatste waar we zelf naar keken was een containerschip, omdat ik inmiddels de ervaring had opgedaan dat containervaart heel tijd-intensief is. Maar het betreffende schip had een contract voor 16 uur per dag en dus hoefde er ’s nachts niet te worden gevaren.
Als schip sprak de ‘Aruba’, zo heette die, me erg aan. Het was een voormalig Damco-schip, ooit van de oude rederij Damco uit Rotterdam geweest. Het schip was gebouwd in 1955 in Hemiksem aan de schelde in België.  
Als kind vonden mijn vader en ik deze schepen al super mooi. Er zelf een te exploiteren zou een droom zijn.
Maar we kwamen voor de aankoop nog een paar duiten tekort.

Van mijn broer en van de makelaar kregen we allebei dezelfde tip: Ga eens praten met de Binnenvaart Krediet Unie, een financiële instantie van- en voor schippers.
Na de nodige gesprekken en screening en met behulp van nog een particuliere lening was de zaak rond en kon de Aruba gekocht worden.
Voor de BKN waren we op dat moment de oudste deelnemers en kwamen we zo in de krant!

Vooraf bezochten we het schip dat aan de kade bij De Vijf Eiken, in de buurt van Oosterhout lag.

Het was een heel fijne kennismaking men de eigenaars; er werd een deal gesloten en het containercontract werd op onze naam gezet.

Nadat de Aruba in Rotterdam op de werf was droog gezet en gekeurd werd deze op onze naam geregistreerd als Defio. Dat betekent uitdaging in het Esperanto.
En zo gingen we de uitdaging aan om als zestigers een nieuw hoofdstuk te schrijven in ons varende leven. En dat zonder baas, lekker zelfstandig!

Het contract dat we afgesloten hadden met OCT, Oosterhout Container Terminal, hield in dat we voornamelijk vanaf Oosterhout containers met vooral fruit zouden vervoeren naar de smaakstoffenfabriek voor limonades en cola van Döhler, bij De Vijf Eiken. Terug naar Oosterhout werden er dan containers met hun product gebracht. De bedoeling was dat er dagelijks een retourtje werd gevaren.
Dit leek een rustig bestaan, maar lang niet elke dag was er aanbod en dan was er meestal wel een rondje Rotterdam te doen. ’s Morgens vertrokken we dan in Oosterhout en als een varende koerier deden we dan een aantal containerterminals aan, losten en laadden het een en ander om dan ’s avonds bij OCT weer te lossen. Daarna zochten we een ligplaats voor de nacht en de volgende dag was er dan weer de verrassing: Vijf Eiken of Rotterdam?

Maar soms was er voor beide bestemmingen geen aanbod en bleef het schip die dag liggen en werd er niet gevaren.
Die rustdagen gebruikten we om het schip op te knappen. Met name de woning hebben we toen opgeknapt met nieuw schilderwerk, een nieuwe vloer en nieuw meubilair. Al snel genoten we van een ontzettend knusse woning.

Maar niets is voor altijd. Na anderhalf jaar kregen we het bericht dat ons contract werd opgezegd. Dit was namelijk gebaseerd op een contract van Döhler, de smaakstoffenfabriek, en de OCT. En Döhler had dat contract opgezegd waardoor OCT geen emplooi meer had voor ons schip.
Het bericht kwam voor ons als een donderslag bij heldere hemel. Wat nu?

Aangezien we vanuit het verleden de meeste affiniteit hadden met de zandvaart besloten we het schip hiervoor te laten aanpassen.  
We maakten een afspraak met scheepswerf De Werken in Werkendam om een aantal aanpassingen uit te voeren. Dit werd naar volle tevredenheid uitgevoerd.

Een andere zoektocht was die naar een bevrachter die ons schip zou kunnen inzetten. Deze vonden we in Transko. We maakten kennis met de directeur van Transko en er was een klik.
Uiteindelijk hebben we ruim twee jaar plezierig samengewerkt.

Ons werd allerlei vracht aangeboden, waaronder:

Grind – Droog zand – Nat zand – Puin – Betongranulaat – Beton ‘legoblokken’ – Ruw asfalt – Asfaltgranulaat – Kalk – Aluminium blokken in verschillende formaten – Rollen staaldraad – vlakglas – glasbakglas – gewassen gebroken glas – bodemslakken van kolencentrales – Zeevast verpakte machines, veel variatie dus. We hebben zelfs een lading met aarde, vervuild met Japanse Duizendknoop, die werd afgegraven van een talud in Zwolle, geladen om naar Utrecht te brengen om thermisch gereinigd te worden.

Omdat we veel op het Markermeer en het IJsselmeer voeren hebben we ook de luiken op het ruim, die in de opslag lagen, omdat ze in de containervaart in de weg lagen,  teruggelegd en voorzien van een nieuwe ‘luikenwagen’, een elektrisch-hydraulisch hefsysteem waarmee de luiken  verplaatst konden worden om het ruim open en weer dicht te maken. Een flinke investering waar we ook veel plezier van hebben gehad, vooral bij veel wind en golven op open water. Ook was er lading die uitsluitend afgedekt vervoerd mocht worden die we met onze luiken nu ook konden aannemen.

Ons vaargebied werd ook een heel stuk ruimer. We hebben die jaren veel plaatsten, kanalen, rivieren en havens gezien waar we met de grotere schepen eerder nooit geweest waren. Onze eerste reis voor Transko was met hoog water de Maas op naar Roermond om grind te laden voor Schagen, meteen bijna het hele land door!

We hebben veel grind van de Maas en de Waal naar Almere gebracht. We waren proefkonijn in een project om betonnen legoblokken van 2200 kg per stuk van Amsterdam naar Vlaardingen te brengen. We hebben asfaltbrokken naar de Eemshaven gebracht waar we granulaat mee terug kregen voor Baarn of Amersfoort. We hebben vlakglas geladen voor Lommel in België, glasbakkenglas van Amsterdam naar Dinteloord om daar weer schoon gesorteerd glas terug te laden voor Leerdam. We zijn in Duitsland geweest om zand te laden bij Hülskens tegenover de centrale van  Götterswickerhamm. We zijn voorbij Brussel geweest naar Anderlecht. We hebben grind gelost in Hillegom, in Lelystad en Almere, in Almelo en Hardenberg. We hebben door Giethoorn gevaren naar Steenwijk en Meppel; door Belgische kanalen naar Lommel, waar je soms verrast werd door ingestorte oevers en ondieptes.

Het mooiste vaarwater was de Maas, de mooiste lading grind, of het moeten de aluminium ‘matrassen’ zijn geweest die we van Rotterdam naar Willebroek brachten.    
Nog veel meer plaatsen hebben we die laatste jaren gezien. De perfecte afsluiting van ons varende leven.
Al met al een verrijking van onze schipperservaring!

Pech is ons niet helemáál bespaard gebleven. Onze lieve BAM Deutz hoofdmotor is een keer vastgelopen, dat was grote schrik, maar uiteindelijk was onze motor na twee dagen en een door de verzekering grotendeels vergoede rekening weer helemaal de oude.
En die keer dat precies bij het invaren van de sluis bij Wijk bij Duurstede de kopschroef vastliep doordat een enorme lap worteldoek zich vast in de schroef draaide en we maar moeilijk konden stoppen met het lege schip omdat de schroef deels in de lucht spetterde door onze geringe diepgang. Het liep nog goed af; het bleef bij een kras in de witte verf van een hotelschip. Een duiker heeft het worteldoek uit de schroef gehaald. Daarvoor moest hij onder water het beschermrooster van de schroef wegbranden en tot slot weer nieuw spijlen voor de aanzuig van de schroef lassen. Petje af voor deze duiker!

Aan boord kwamen we de coronatijd prima door op ons virusvrije eiland. Voordeel was dat er ineens veel meer vrachtdocumenten en dergelijke online afgehandeld konden worden waardoor we bijna niet hoefden te wachten op papieren en dus vaak sneller waren.
We hebben allebei corona gehad in die tijd, behoorlijk ziek van geweest, maar gelukkig heeft ons dat maar twee keer een dag stil liggen gekost.

Bijna vier jaar was de Defio ons huis, ons werk en onze hobby. We hebben van alles meegemaakt. Storm met schuivende containers, of met een leeg schip over het Markermeer laveren omdat de golven zo hoog waren dat we er niet dwars op terecht moesten komen en alles in de woning om zou vallen.

Geen dag was hetzelfde, of het nu stormde, mistte, zonnig was of regende.
Maar wat wél het zelfde was, dat voordat we ’s morgens begonnen mijn eerste gang naar de machinekamer was om onze fijne motor wat liefde te geven. En wanneer ik dan de knop ingedrukt hield om de motor voor te gloeien voor de start, dan las ik op een kartonnen doos met filters de met balpen geschreven tekst met de woorden van Mozes als gebed voor de dag: Here, Indien Gij zelf niet mede gaat, doe ons van hier niet optrekken. (Exodus 33:15) En elke dag weer was daar Gods bescherming onderweg!

En toen kwamen de Belgen!

Een bedrijf dat in de haven van Antwerpen zeeschepen bevoorraadt en afval verwerkt, zocht een tweede bevoorradingschip. Het havengebied van Antwerpen ligt namelijk aan beide zijden van de Schelde en het enige schip dat voor dat doel werd ingezet was de meeste tijd bezig met het passeren van de sluizen om de Schelde over te steken van de ene naar de andere gedeelte van het Antwerpse havengebied.

Onze makelaar informeerde ons over dat bedrijf en dat ze een schip zochten.
De vijf jaren die wij in onze gedachten hadden om te varen met de Defio waren nog niet verstreken, maar het leek ons toch goed om in te gaan op deze mogelijkheid het schip weer te verkopen. De handel in kleine binnenvaartschepen is tenslotte heel grillig en wie zal zeggen dat we een jaar later het schip wél zouden kunnen verkopen.

En dus kwam er op 24 februari 2022 in Almere een delegatie van Maritime Antwerp Cleaning uit Antwerpen aan boord. De eerste indruk was positief. Na verder onderzoek en overleg met de directie van Mac2 werd een bod gedaan conform onze vraagprijs en werd een deal gesloten.

Nadat in Werkendam op de werf het schip gekeurd was en er een eerste aanpassing was gedaan ten behoeve van  de nieuwe functie die het schip als  bevoorradingschip zou krijgen, brachten we de Defio op 11 mei voor de laatste keer samen met de nieuwe bemanning weg.
Op de Volkeraksluis namen we afscheid, en keken de Defio voor de laatste keer na terwijl hij de sluis uitvoer, niet zonder een traantje.

Terugkijkend op de bijna vier jaren met de Defio was het de vervulling van een jongensdroom en een enorme verrijking van ons leven, maar ook Gods manier om voor ons te voorzien in wat we nodig hadden in die jaren, én in de jaren erna, nu we niet meer varen en in een fijn huisje mogen wonen in een gezellig dorp met heel veel lieve buren, vrienden en andere contacten.
God is goed!