Rust, nee niet naar uitrusten of geen drukte meer om me heen. Nee, het gaat me om de Bijbelse rust, de rust waar we als Christen naar mogen uitzien en waarvan de Schepper ons als een teken de sjabbat heeft gegeven. Als kind ging ik mee naar de kerk waar elke zondag de 10 geboden werden voorgelezen. Alleen snapte ik niet waarom het 4e gebod sprak van de sjabbat, de zaterdag dus, en waarom wij dan de zondag heiligden. Maar het was gewoon, het hoorde zo en mijn vragen gleden stilletjes naar de achtergrond.
Totdat zo’n 5 jaar geleden, het was in coronatijd, een tijd van geen kerkbezoek, maar wél heel veel diensten en Bijbelstudies op YouTube, opnieuw de vraag voor mij ging leven:
Sjabbat of zondag? Zo vroeg ik mij toen af. (2021)
Hieronder mijn gedachten van toen zoals ik die destijds gedeeld heb. Inmiddels ontwikkelt mijn beleving van dit onderwerp zich.
Noem het groeien. Groeien in het Woord, niet alleen op dit punt, maar ook, en vooral op het punt van de héle Thora, niet om het heil te verdienen, dat heeft Jeshua voor mij gedaan, maar “opdat het u (mij) wél ga!”, Deut.6:3)
Graag deel ik met je hoe deze ontwikkeling verder is gegaan in de aanvulling na het stukje van vorig jaar.
Herken je iets? Heb je tips? Vragen? Opmerkingen?
Wat mooi om zo samen op te trekken! “Kom ga met ons en doe als wij”. (Psalm 122)
Sjabbat of zondag? Nodig of luxe verschijnsel?
Dat de Schepper de mens zo ontworpen heeft dat hij na 6 dagen arbeid een dag nodig heeft voor lichamelijke rust en geestelijke ontspanning en bezinning, heeft zichzelf wel voldoende bewezen.
In culturen waarin geen plaats is voor een wekelijkse rustdag is het percentage uitval door overspanning, burn-out en zelfmoord beduidend hoger.
Helaas verschuift ook onze cultuur steeds meer deze kant op, met als gevolg een toename van genoemde verschijnselen. De mens heeft een wekelijkse rustdag dus gewoon nodig.
Wanneer we lezen dat God de mens schiep naar Zijn beeld, en dat Hij Zelf na zes scheppingsdagen, de zevende dag rustte, klopt dit dus met elkaar.
Het negeren van de wekelijkse rustdag lijkt dan ook een samenhang te hebben met culturen waarin schepping en Schepper ontkend worden en geen plaats hebben.
Er is dus een duidelijk verband tussen het erkennen van de Schepper en Zijn gebruiksaanwijzing voor de mens en balans in het leven enerzijds, en het ontkennen van schepping en Schepper en onbalans en onvrede en ongelukkig zijn anderzijds.
Conclusie: een wekelijkse rustdag is goed en zelfs noodzakelijk voor het geluk van de mens.
Maar nu de vraag: welke dag van de week dan?
De openbaring van de Schepper van hemel en aarde hebben wij ontvangen via Adam, Noach en Abraham; door Mozes op schrift gesteld en door Israël, later de Joden, bewaard en doorgegeven; en zo voor ons te lezen.
De kennis van onze Schepper hebben we dus via Israël, en later de Joden, ontvangen en dus in zekere zin ook aan hen te danken.
Daarnaast ontving Mozes direct van God de tien leefregels voor Israël.
Deze leefregels, de Tien Geboden, zoals we die noemen, zijn universeel van aard.
In elke cultuur op aarde komen besef van goed en kwaad in het geweten overeen met deze regels.
Hoe verder een cultuur verwijderd is van God en Zijn regels, hoe meer het besef van deze regels vervaagt. Als voorbeeld: Gij zult niet doden. Abortus en euthanasie gaan hier rechtstreeks tegenin, in een cultuur die bezig is zich van de Schepper te verwijderen.
Wanneer we deze tien regels accepteren als goed, en door onze Schepper aan ons persoonlijk gegeven om een gelukkig leven te leiden, is het dan ook op zijn minst vreemd om die éne regel met betrekking tot de sabbat naar eigen goeddunken in te vullen, zoals Christenen lijken te doen, die de zondag vieren en moslims die de vrijdag als rustdag praktiseren.
Dat de islam een veel later bedachte godsdienst is, met gekopieerde aspecten van Jodendom en Christendom is bekend. Dat deze religie daardoor duivelse kenmerken heeft, zoals het kopiëren, maar dan net even anders dan het origineel, van elementen uit de oudere godsdiensten, mag duidelijk zijn. Vandaar de islamitische vrijdag. Klinkt overigens best vroom; de vrijdag, tenslotte begint de sabbat op vrijdagavond.
En het Christendom dan?
Vooropgesteld: de zondag is NIET een vervanging van de sabbat.
Waar komt het vieren van de zondag dan vandaan?
Hierover zijn verschillende theorieën.
Men vierde wekelijks de opstanding van de Here Jezus.
De vraag is of Christenen in het begin daarvoor de gelegenheid kregen. De meesten waren tenslotte slaven die elke dag hun meester moesten dienen. Ze kwamen dus mogelijk heel vroeg samen op zondagmorgen, vóórdat hun taak begon, om te vieren.
Of dit dan een rustdag was? Mogelijk was dit pas later het geval nadat keizer Constantijn “Christen” werd.
Een andere veronderstelling is dat men zich wilde onderscheiden van de Joden om niet met hen geassocieerd te worden. Antisemitisme is tenslotte van alle tijden.
Wat zegt de Bijbel over de zondag?
In Handelingen 20:7 lezen we dat men in Troas op zondag samen kwam. Was dit al een gewoonte of was dit een speciale bijeenkomst omdat Paulus zou spreken en binnenkort weer zou vertrekken?
Het zou allebei kunnen. Paulus ging overigens door met zijn toespraak tot maandagochtend. Het lijkt hier dus niet te gaan om een dag van avond tot avond of van middernacht tot middernacht.
Paulus stelt in Romeinen 14 dat, wanneer je oprecht bent voor de Here, en voor Hem leeft, het niet van doorslaggevend belang is hoe je omgaat met het al dan niet vieren van een rustdag, of het nu de sabbat, de zondag of de héle week is.
In 1Korintiers 16 doet Paulus het voorstel om elke zondag wat opzij te leggen voor minder bedeelde broeders en zusters. Het lijkt voor de hand te liggen dat men dan op zondag samen kwam.
Het was dan logistiek het meest handig om dan gezamenlijk het gespaarde geld te beheren.
Maar was de zondagse samenkomst in het kader van een volledige rustdag, zoals de sabbat? Een open vraag.
Een andere gedachte bij deze tekst is dat na de sabbat de nieuwe week begon en, in lijn met de Thora, de eerstelingen voor God zijn. En dus eerst van het weekgeld iets opzij gelegd werd voor God, om de medegelovigen mee te dienen, en de rest te gebruiken om de nieuwe week van te leven.
Hebreeën 4 gaat over de sabbatsrust die de gelovige in gaat na een leven van strijd.
Hier dus een verwijzing naar rust aan het éinde van een periode van strijd, of werk.
Wanneer we dit beeld vast houden: rust aan het einde van een werkzame periode,
En we lezen in 2 Petrus 3:8 dat bij God een dag is als duizend jaar.
Wanneer we dan kijken naar het grote geheel van Gods plan met de wereldgeschiedenis, met de periode van de mens op aarde, dan valt deze ook uiteen in zeven perioden van duizend jaar, een soort week dus.
Tot Jezus’ geboorte waren ca 4000 jaar verstreken na de schepping, dit is na te gaan aan de hand van de Bijbel. We weten dat we nu ca 2000 jaar verder zijn.
Zijn deze gegevens dan niet een verwijzing naar de rust van de zevende dag, die van duizend jaar vrede op aarde? Maar vooral een bemoediging dat deze periode zéér binnenkort zal beginnen?
Wanneer traditionele Christenen ervan uitgaan dat de zondag in de plaats is gekomen van de sabbat, wat nógmaals niét het geval is, leggen ze zich vaak een soort sabbatswetten op die, evenals de regels van de farizeeërs uit de Talmoed, ‘geboden van mensen’ zijn, Waaraan Jeshua zich ook niet hield.
Het is uitsluitend waardevol wanneer men bepaalde regels volgt uit respect en dankbaarheid voor Christus offer aan het kruis, maar niet als voorwaarde voor een heilig leven.
Wanneer de “sabbat” de eerste dag van de week zou zijn, en daarom zou kunnen verwijzen naar de periode vóór de eerste scheppingsdag, waarin de aarde “woest en leeg” was, dan mist men de verwijzing naar het duizendjarig vrederijk van onze Here Jezus op aarde. En dus ook de bemoediging, de verwachting en de volharding die deze verwachting met zich mee brengt!
Samenvattend concluderen we dat de sabbat en de zondag twee verschillende dagen zijn,
met een verschillend karakter.
Het is een heel mooi iets om als Christenen samen wekelijks de opstanding van onze Heer te vieren. We kunnen nooit genoeg beseffen hoe relevant dit feit is! Lees 1 Korinthe 15 nog maar eens! Maar doen we dat dan ook, vieren we Zijn opstanding écht? Het is heel goed om wekelijks samen te komen. Zie Hebreeën 10:25! Maar moet dat dan met een hele rij gewoonten en regels?
Overigens, in een cultuur die de zondag omarmd heeft als vrije dag is het wel zo praktisch om de samenkomsten dan ook maar op zondag te houden. Een cultuur van 2000 jaar oud verdwijnt niet zomaar!
Onder invloed van vervaging van de oorsprong verzwakt deze wel. Maar is dat erg? Ja, voor boven genoemde gevolgen voor een 24/7-maatschappij zeker, maar voor de beleving van ons geloof? We zijn toch 24/7 Christen!!
Wanneer we de conclusie van het apostelconvent van Handelingen 15 goed begrijpen, zijn we als Christen vrij om te vieren wanneer we willen en wordt ons hierin niets opgelegd. Ook over het moment van samen komen zegt de Bijbel niets.
Galaten 5:1 zegt ons: Sta dan vast in de vrijheid waarmee Christus ons vrijgemaakt heeft, en laat u niet meer met een juk van slavernij belasten. Wat heerlijk dat God ons de vrijheid geeft om Hem en elkaar in alle vrijheid te dienen!!!
Maar die sabbat dan?
Christus is het beeld van de onzienlijke God, volgens Paulus aan de Kolossenzen 1:15.
Deze God is de Eeuwige van Israël, JHWH, Die er is, Die er was, en Die er zijn zal.
Als Christen dienen we deze God, die in Jezus mens werd en Die óns tijdens Jezus’ kruisdood welkom heette in Zijn nabijheid door het gordijn van Zijn woonplaats open te scheuren.
Hem hebben wij lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad.
En als je van Hem houdt, dan heb je respect voor Zijn bedoeling, voor Zijn principes en Zijn regels.
Zo heb je ook liefde voor zijn volk Israël, onze oudere broers in het geloof in de Eeuwige.
Maar vooral is er dan liefde voor Zijn regels, Zijn wet, omdat die het beste is voor ons.
De langste Psalm uit de Bijbel is daar helemaal vol van. Dit mag ook het lied van ons hart zijn!
Is het dan verwonderlijk dat veel Christenen zich aangetrokken voelen tot regels die voor Israël bedoeld zijn? En dus bij voorbeeld geen varkensvlees eten, en/of graag de sabbat vieren?
Tot zover mijn gedachten zoals ik dit onderwerp begreep tot een poosje geleden.
Op zich misschien een aardig standpunt, maar niet om in te blijven hangen. De ontdekkingstocht naar Gods bedoelingen gaat door. Stilstand is achteruitgang, zegt het spreekwoord. En achteruitgang is de weg terug naar toen we dood waren voor God. (Efeze 2) Open staan voor groei is dus van levensbelang!
Nog steeds vind ik het merkwaardig dat in vrijwel alle culturen het geweten, het besef van goed en kwaad, analoog is aan de tien regels van JHWH. En dat er zo ontstellend vrijblijvend omgegaan wordt met de vierde van deze tien regels. WAAROM?
De tien leefregels zijn gegeven aan het Hebreeuwse volk dat van een ongeregelde hoeveelheid slaven omgevormd moest worden tot één volk, met een eigen identiteit als volk van JHWH.
Om dit tot stand te brengen kreeg dat volk de Thora.
Als opnieuw geboren kind van JHWH, de eeuwige van Israël, door het afdoende offer van Jeshua van Nazareth, mag ik Hem Mijn Vader In De Hemel noemen! Mag ik toegevoegd worden aan dat volk!
Het verbond dat JHWH maakte met Abraham, met zijn nageslacht én met allen die met geld gekocht waren door dat nageslacht (Genesis 17:12b) geldt óók mij! Ik ben gekocht door Jeshua, een nakomeling van Abraham, die mij met Zijn eigen bloed betaald heeft!
Wát een wonder! De Eeuwige van Israël, die Zichzelf bekend maakt als JHWH, Ik Ben, Ik ben er áltijd, óók voor jóu, óók voor mij (?!!) Hij wil míjn Vader zijn!!
Dit roept verwondering, verbazing, ontroering, maar vooral liefde en dankbaarheid op!
En dankbaarheid veroorzaakt het verlangen om dicht bij Hem te zijn, om Zijn wil te doen.
Dit is mijn motivatie om te zoeken naar Zijn wil in elk detail van mijn leven. (1Petrus 4:2)
Zou ik dan niet nóg meer Zijn regels onderzoeken en willen volgen?
Natuurlijk, we struikelen allemaal vaak (Jacobus 3:2), maar moeten we ons daar dan maar bij neerleggen?
Gelukkig hebben we heerlijke beloften van onze Hemelse Vader ontvangen.
Bij voorbeeld deze: Nader tot God en Hij zal tot u naderen. (Jacobus 4:8a)
Wanneer ik God zoek, komt Hij mij tegemoet!!
Waar zoek ik Hem? In Zijn Woord, de Thora, de Nevi’im en de Ketuvim, de wet, de profeten en de geschriften, kortom de Tenach, maar vanzelfsprekend óók, en vooral in de Evangeliën, de brieven van de apostelen, en de Psalmen, voorál in de Psalmen, omdat ik er zo veel uit het hoofd geleerd heb! En dan Psalm 119, het hart van heel de Bijbel, de meest heldere verwoording van de samenhang tussen liefde en Gods Wet!
Ja, en dus ook de tien Leefregels, en de vierde dan?
Waarom komt dit steeds terug in mijn gedachten?
Eerder heb ik zo’n soort bewustwording meegemaakt van de Bijbelse doop.
En het besluit en het ondergaan van de Doop bracht zo’n immense vreugde! Het bracht me zoveel dichter bij mijn Hemelse Vader!
Nu ik me meer en meer bewust wordt van de bedoeling van JHWH, míjn Hemelse Vader, die het beste met mij voor heeft, nota bene heeft Hij Zélf dit op twee stenen geschreven! Nu verlang ik nog meer Hem te vinden in Zijn Woord, Zíjn regels, en dus mij uit te strekken naar Zíjn sjabbatsrust..
Hoe ga ik daar dan mee om?
Een leven lang de zondag vieren als een apart gezette dag voor de Heere is iets dat je vormt, dat onder je huid kruipt. Hoeveel zondagen waren er niet waarin ik het als een feest ervoer om te zingen in de kerk of in de gemeente. Hoeveel heb ik niet geleerd van oprecht bedoelde preken, hoewel wanneer je verder groeit in het geloof je ook blinde vlekken in sommige boodschappen leert onderscheiden.
Nog altijd is er die sfeer van de zondag, waarin rust een belangrijke rol speelt, hoewel we de regeltjes van onze opvoeding voor een belangrijk deel als menselijke regeltjes zijn gaan ervaren en dus aan de kant hebben gezet.
Na mijn bekering in 1989 kwam bij mij een sterk verlangen op om niet alleen op zondag, maar 24/7 God te dienen en dus verdwenen de zondagse gebruiken nog verder naar de achtergrond.
Uiteindelijk was er een soort balans in het onderhouden van een rustdag op zondag en de vrijheid waarin we in Christus mogen staan.
Toch, wanneer je verder wilt groeien, komt de volgende vraag onvermijdelijk in beeld:
Wat is Christelijke vrijheid?
Staat dan in de vrijheid met welke Christus u vrij gemaakt heeft (Galaten 5)
Door Jeshua’s offer zijn we bevrijd van de slavernij van de zonde.
Hoe we deze vrijheid mogen beleven en gebruiken is intuïtief duidelijk wanneer de Heilige Geest je kan bereiken met Gods Liefde en Waarheid. Zoals in vers 13 van Galaten 5 dus: Niet ten behoeve van natuurlijke verlangens, maar om JHWH te dienen en Hem en onze naaste lief te hebben!
Is er dus de vrijheid om dan maar in alles onze eigen gang te gaan? Ja!!!, jazeker!!!, maar alléén wanneer mijn wil vollédig in Gods wil is. De kernvraag is dus: wat is Gods wil? Want daarin ligt mijn vrijheid.
En dan kom ik weer terug bij de Tien Regels. Allemaal duidelijk gemaakt in mijn opvoeding.
In de kerk waar ik tot in ons huwelijk kwam werden de Tien Geboden elke zondag voorgelezen.
Er ontstaat dan soms een soort “bedrijfsblindheid” ten aanzien van de inhoud.
Natuurlijk mag je niet stelen, moorden of overspel plegen.
Hoewel echtscheiding steeds vaker voorkomt in Christelijke kring wordt dit nauwelijks nog als zonde gezien en het eigen privégeluk gaat dan boven het geluk van het in Gods wil zijn.
Inderdaad een duivels dilemma, een dilemma waar de duivel de hand in heeft.
Maar alweer dat vierde gebod: Gedenkt de sabbatdag dat gij die heiligt….
Opnieuw dat WAAROM dit “gebod” niet écht beschouwen als een gebod en gewoon gehoorzamen?
Wanneer je Gods weg wilt gaan giet de duivel stroop op je pad, vlak voor je voeten, om je vast te plakken en te vertragen en moedeloos te maken.
Maar die belofte staat nog steeds, weet je nog? Nader tot Mij en Ik zal tot u naderen!
God naderde in vorm van zusters en broeders die wél genieten van de vrijheid van het vieren van de sjabbat. En daarin zag ik een echtheid die ik destijds ook zag in mensen die de moed hadden gehad zich op Gods manier te laten dopen. Ja, in een refo-wereld is daar moed voor nodig!
Toen ik op Pinksteren 1989 voor het eerst een echte doopdienst meemaakte en de getuigenissen van deze Vlamingen hoorde, het was in Gent, was er een soort inslag in mijn ziel: áls het dan nog bestaat, dan wil ik dat óók!!
Op dit moment kriebelt dat verlangen ook in mij: áls het vieren van de sjabbat Gods wil is en zoveel vreugde geeft, dán wil ik dat óók!!
Inmiddels (2022) heb ik al wel iets van die vreugde ervaren maar nu dient de volgende vraag zich aan:
Is wet en genade eigenlijk een tegenstelling?
Wanneer Gods Geest je van iets overtuigt, kun je het maar beter opvolgen, anders groeit de afstand tot JHWH, tot de Hemelse Vader, en dat ga je merken in je gebed en je vreugde gaat er aan.
Het staat als een paal boven water: Door genade zijt gij behouden. (Efeze 5)
Galaten 5:4 is ook héél duidelijk: Wie probeert zijn redding te verdienen door zich aan de Wet, de Thora, te houden is los van Christus. Dát wil je toch niet!!
Tot wie zouden we heengaan: GIJ (Jeshua) hebt de woorden van eeuwig leven! (Johannes 6:68)
Jeshua heeft de woorden van eeuwig leven. Petrus had het door!
Nog sterker: Jeshua IS Het Woord. Het was in den beginne bij God…
In Hem is hét leven!
Waarom zouden we dan de wet proberen te houden?
Voor mij is de essentie van liefde dat je de persoon die je lief hebt zo goed als je kunt wilt leren kennen, dat je je interesseert voor wat die persoon mooi vindt, fijn vindt, graag ziet, graag doet. Kortom wanneer die persoon gelukkig is, ben je dat zelf ook.
In onze keuken hangt een bordje met de tekst: happy wife, happy life. (Annie blij, ik blij!)
Is het dan gek dat je deze verlangens ook ontwikkelt voor die Persoon die zóveel van je houdt dat Hij zich voor jou overgaf in de dood?
En dan nog: wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad (1Johannes 4:19)
Al met al genoeg reden om actief te zoeken naar wat de wil van JHWH is. En die in mijn leven in te passen.
En waar vind ik wat zijn wil is? Precies: in de Thora!!
En dáár ontstaat mijn verlangen om Zijn Regels te volgen. Gebrekkig ja, en ik schiet duizendmaal tekort. Maar Gods Geest leest mij voor uit Zijn Woord en doet mij beseffen waar ik nog moet groeien naar het beeld van Jeshua.
Vaak lukt dat (nog) niet.
Soms laat ik me vast houden door Hansje-zonder-God van vroeger. Maar dat knaagt zó dat ik er ongelukkig van wordt. En wanneer ik dan wél weer op Gods weg ben, dan zing ik een overwinningslied! Waar ik ongelofelijk van geniet! En Jeshua ook, denk ik..
Hoe nu verder in de praktijk?
Ik wil verder groeien naar het beeld van Jeshua. Dat staat voorop.
Hij zegt: De Zoon des mensen is een Heer, ook van de sjabbat. (Mattheus 12:8)
Hiervóór zegt Jeshua tegen de farizeeërs: “Maar als u geweten had wat het betekent: ik wil barmhartigheid en geen offer, dan zou u de onschuldigen niet veroordeeld hebben.” (vers 7)
Ik denk dat Jeshua hier bedoelt dat het gaat om mijn hartsgesteldheid en niet zo zeer om wat ik presteer. Ik denk dat Jeshua hier Psalm 40:7-9 aanhaalt en hier wordt het duidelijk dat het JHWH inderdaad gaat om onszelf, ons hart, en niet zozeer om onze daden.
En die onschuldigen waren mijns inziens mensen die zich wel aan de Thora hielden maar niet aan de Talmoed, aan de farizese regeltjes, zoals Jeshua Zelf ook niet deed. Ze aten graankorrels en Hij genas de zieken. Tot ergernis van de farizeeën, máár als Heer van de sjabbat volgde hij uitsluitend de Thora.
In den beginnen was het Woord, de Thora dus, dat was Jeshua zelf, hoe zou Hij dan Zelf Zichzelf kunnen overtreden?? De onmogelijkheid hiervan is gewoon bijna wiskundige logica!!
*Het gaat dus om Gods Regels en níet om die van mensen.
*Het gaat JHWH dus om ons hart, meer dan om hóe we zijn regels volgen en/of de sjabbat invullen.
Hierin beleef ik de vrijheid die Paulus bedoelt in Galaten 5.
Zoals Jeshua Zichzelf gaf, zo wil ik mijzélf geven!
Maar hoe vul ik dat dan in?
Ik probeer te functioneren in mijn omgeving op een manier die liefde en aandacht voor anderen behelst, wel met vallen en opstaan.
Wanneer ik de gelegenheid heb in de rust te zijn in gebed, geniet ik van het “sjabbatsbewust” zijn. Wordt er iets van mij gevraagd, probéér ik in elk geval in liefde eraan tegemoet te komen. Er zijn soms sociale verplichtingen zoals familie-dingetjes, meestal op zaterdag. Zo is onze cultuur nu eenmaal.
Kan ik daarbinnen iets van Gods liefde laten zien? Dan probeer ik dat. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Maar toch heb je dan soms ineens een gesprek met iemand waarvan je achteraf zegt: Dit was echt door Gods Geest zo geleid!
Mijn verlangen is om meer en meer te genieten van de Sjabbatsrust.
Ik ben ervan overtuigd dat ik hierin verder mag groeien naar het beeld van Jeshua.
Sjabbat met nog een plus.
De sjabbat als rust na arbeid kom ik op meer vlakken tegen. In de fase van het gepensioneerd zijn ervaar ik het soms als een soort levenssjabbat. De rust om niet te hoeven werken voor je brood is echt heerlijk. Ik weet dat het iets van onze tijd en plaats is, maar ik geniet ervan in dankbaarheid aan mijn Hemelse Vader.
Meer bekend is de vergelijking met de dagen van 1000 jaar van de menselijke geschiedenis.
Het uitzien naar Het Vrederijk. Psalm 98 eindigt met die heerlijke climax in vers 9:
“Want Hij komt rechtspreken over de aarde. Hij zal rechtvaardig rechtspreken over de wereld, over de volken.”
Wat een uitzicht!
Vóór die tijd moet er nog heel wat gebeuren. Er is zoveel verschil in uitleg en opvatting over de laatste dingen. En een interpretatie van de meerderheid is zéker niet persé de waarheid. Zelf denk ik anders dan de meeste evangelische Christenen, maar we gaan het zien, letterlijk!
Wil je weten hoe ik dat begrijp?
Lees mijn gedachte bij de Bijbel over Daniël 9 (en 7)
Heerlijk dat we nu al iets van die rust mogen proeven. En dat élke week!!
Sjabbat Shalom!
Liefs, jullie broer Hans