Naar een regel uit een liedje over Michiel de Ruyter

De oude ‘LOUISE”

Op 16 jarige leeftijd verliet ik de opleiding scheepsbouw aan de HBS en stapte ik bij mijn vader aan boord op het schip waarvan hij sinds een half jaar eigenaar was.
Voor mij een jongensdroom; samen met papa lekker varen.

De eerste 4 jaren genoot ik van het opknappen van het verwaarloosde schip, tot groot plezier van mijn vader en van mij.
Er werd allerlei stortgoed vervoerd; veel zand van de Nederlandse rivieren naar Gent. Ook erts, pyriet, zout, ijzerschroot en ruwe halffabricaten werden vervoerd voor diverse bevrachters.

Ook met de Louise maakten we lange Rijnreizen naar Bazel. Op de terugweg werd meestal grind of zand uit Zuid Duitsland meegebracht voor Gent.
In tegenstelling tot de vaart tussen Nederland en België, waar zout water en stuivend zand de mogelijkheden om te schilderen erg beperkten, konden we op die Rijnreizen ons hart ophalen met bikhamer en verfkwast. Naast het genieten van de omgeving natuurlijk.
Het schip had veel behoefte aan liefde en kreeg die ook ruimschoots. Totdat………

Er een ingrijpende verbouwing nodig werd….

---

Het verhaal gaat verder met het volgende bericht ‘Moderniseren’.