De verkoop van de Louise viel samen met het bereiken van de schoolleeftijd van ons derde kind. Onze oudste twee brachten hun eerste schooljaren door op een internaat. Ons verlangen was echter om ze zelf op te voeden. Toen mijn vader mij eens meedeelde dat er iemand interesse had om het schip te kopen, leek het ons het goede moment om aan de wal te gaan en de kinderen onder ons eigen dak verder op te voeden, dus stemden we in met de verkoop van de Louise.
Een open sollicitatie bij het bedrijf dat onze stuurhut gebouwd en geplaatst had werd positief beantwoord en ik werd aangenomen als montagemedewerker bij (inmiddels) Fa. Van Gemert Cuijk. Ik leerde aluminium bewerken en werd betrokken in het vervaardigen van stuurhuizen met alle techniek en accessoires, zoals masten, luiken trappen en alles wat de opdrachtgever maar wenste.
Mijn kracht was dat ik vanuit de klant kon denken, mijn zwakheid, dat ik veel moest leren op het gebied van metaalbewerking, maar ik had plezier in het werk. Ik kon een stuk creativiteit kwijt en ondervond veel waardering van mijn baas.
Ik had er ook de vrijheid om voor mezelf mooie dingen te maken, zoals modelschepen, een fietskar of een hoogslaper; alles gemaakt van restanten aluminium.
Het moeilijkste was in die tijd mijn chronische vermoeidheid, die zoals later bleek, te maken had met mijn hoog gevoeligheid, waardoor ik steeds meer moeite had met de geluidsbelasting van een metaalwerkplaats.
Uiteindelijk ben ik na 8 ½ jaar gestopt met dit op zich mooie werk.
Meer belevenissen uit die tijd, zoals hoe het die periode thuis ging, zijn (later) te lezen op mijn pagina ‘Privé.