Begin 2009 was ik dus weer thuis. Ja, en wat ga je dan doen? Mijn dochter wilde graag op zolder twee slaapkamers bouwen, maar daar kwam maar niet van. Ik heb dat aangepakt en gaandeweg werd het plan geboren om te blijven klussen, ook bij anderen, maar dan commercieel.
Dat jaar heb ik me verdiept in alle regelgeving waaraan je moet voldoen als zelfstandige. Ik had er plezier in en er was genoeg te doen.
In november schreef ik mezelf in als zzp-er bij de Kamer van Koophandel met als handelsnaam ‘Hans van Loon – Praktische Zorg’ en als activiteit onderhoud aan gebouwen en schepen en nautische dienstverlening. Zo had ik ook de mogelijkheid om nog af te lossen op een schip. Mijn slogan was: ‘Groot gemak voor kleine klusjes!’.
Ik vertelde overal van mijn plannen en al snel ontstond een netwerk van familie, vrienden en bekenden, dat door mond op mond reclame maar blééf groeien.
De eerste jaren was ik lid van een club van jonge ondernemers. De bijeenkomsten van die club waren informatief en leerzaam.
Ik leerde er het belang van netwerken. We deelden elkaars ervaringen en de nodige tips werden uitgewisseld wat ook weer zijn vruchten afwierp. Het was nét werken, maar o, zo gezellig!
Men was tevreden over de geleverde diensten en mijn klanten-aantal groeide in de negen jaren dat ik dit mocht doen tot ca 250 huishoudens, vooral senioren, vaak alleenstaand, maar ook echtparen. Ook andere mensen die een handje misten, maakten gebruik van mijn diensten.
Een van mijn eerste klanten huurde mij in met een PGB voor persoonlijke begeleiding. Dit was nieuw voor mij, maar het was dankbaar werk. Vanuit de contacten met verschillende cliënten ontstonden vriendschappen. Uiteindelijk heb ik meerdere cliënten mogen begeleiden.
De vrijheid van zelfstanding zijn gaf ook mogelijkheden om mijn ouders te bezoeken en te ondersteunen waar dat nodig was. Ik genoot wanneer mijn vader genoot wanneer we samen met de bus op stap gingen.
Voor het kluswerk gebruikte ik eerst onze Golf variant waarin ik mijn gereedschap mee nam.
Al snel bleek dat daarin te weinig ruimte was en kwam er een oude Peugeot Expert. Toen die vol zat met gereedschap kwam er een kleinere Peugeot bij voor het vervoer van invalide cliënten. Helaas ging dit fijne autootje al snel kapot en was total loss.
De Expert was echt te klein geworden om alle gereedschap te bergen. Dit had te maken met de grote variatie aan klussen, waardoor ik altijd veel verschillend materiaal bij me had.
Ik zocht dus een grotere bus en vond een Ford Transit die voldeed aan alle wensen.
Ook gebruikten we de Ford als camper. We hebben er heel wat weekendjes in doorgebracht. We zijn er verschillende vakanties mee op pad geweest, onder andere naar Oostenrijk en Luxemburg.
Later, toen daar ook kosten aan kwamen, werd het een Transit Custom, die uiteindelijk vervangen werd door een Connect om op de toekomst voorbereid te zijn. Maar dat die toekomst een onverwachte wending zou nemen, nee, dát konden we toen nog niet vermoeden!
Al met al waren deze negen jaren echt een onderbreking van mijn schippersbestaan, maar wel een enorme verrijking aan werkervaring, aan contacten en vriendschappen.
Het waren jaren waarin we leerden op God te vertrouwen voor ons inkomen en om ervaring op te doen met ondernemerschap. Ook Annie werkte die jaren als zelfstandig zorgondernemer.
Achteraf bleek deze ervaring een nuttige opstap te zijn naar het zelfstandig exploiteren van een eigen schip.