Een stad op een berg


Een stad op een berg blijft niet verborgen – niet vandaag en ook niet morgen
Die stad van de hemel – verheven boven aards gewemel
Het einddoel van mijn pelgrimsreis – van Zijn liefde het bewijs.

Donker struikgewas – op mijn ziel menige kras
Ik zwaai naar de overkant – met een zakdoek in mijn hand
Een brede rivier – maar ik sta nog hier.

Levend water stroomt hierheen – weggespoeld vuil moet ik doorheen
Toch wil ik naar die overkant – schoon gespoeld van vuil en zand
Verlangend kijk ik naar de bergen – daar te komen zal wat vergen.

En dan, nét voor de bocht – het antwoord dat ik zocht
Een wit figuur aan de overkant – komt tevoorschijn aan het strand
Nog even gedraald – straks word ik opgehaald.

Rechts in de verte, zie ik ze gaan – zij, die mij zijn voorgegaan
Alleen of met elkaar op pad – naar die wonderlijke stad
Boven op die berg gelegen – vol van liefde recht en zegen.

Daar, in die stad, zo hoog verheven – daar is vreugde, eeuwig leven
Daar is Hij, mijn al in al – en als ik in Zijn armen val
Ultiem geluk en blijdschap voel – daar bij mijn Heer, daar is mijn doel!

De afbeelding is niet gemaakt door een kunstenaar. Deze is ontstaan op de muur
van een sluis in de Maas. Schoon beton verbeeldt de “lucht”. Verder is het
aangroei door de wisselende waterstand, met een veeg van een schip die hier
de “rivier” weergeeft. In een split second zag ik het beeld voor me toen ik ons
schip in die sluis afmeerde. Later drong het tot me door: een beeld van mijn
verlangen.